Η ζωγραφική είναι ένας τρόπος έκφρασης σκέψεων, συναισθημάτων, επιθυμιών και φόβων είτε συνειδητών είτε ασυνείδητων. Για τα παιδιά είναι ένα από τα λίγα μέσα έκφρασης του ψυχικού τους κόσμου. Για αυτό και είναι το πιο συχνό εργαλείο που χρησιμοποιείται σε μια θεραπευτική σχέση με παιδιά.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτές τις φράσεις από την μητέρα μας; Πόσες φορές τις είπαμε εμείς οι ίδιες ως μαμάδες ή θα τις πούμε στο μέλλον; Kς παιδιά αντιδρούσαμε με βαρεμάρα. “kχ πάλι τα ίδια”. “Ναι μαμά, ξέρω!”. Αλλά και ως μητέρες πόσες φορές δεν πιάνουμε τον εαυτόν μας να τις λέμε μηχανικά. Τις λέμε γιατί αγαπάμε τα παιδιά μας και θέλουμε να τα φροντίσουμε και να τα προστατέψουμε. Συνειδητοποιούμε, όμως, στα αλήθεια πόση ουσία έχουν τελικά αυτές οι φράσεις; Εμείς οι ίδιες τι κάνουμε; Τις τηρούμε; Το καλύτερο παράδειγμα το δίνουμε εμείς. Περισσότερο με τις πράξεις παρά με τα λόγια, χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τα τελευταία. Και εγώ η ίδια δεν είχα πολυσυνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό είναι να είμαι υγιής. Ανέκαθεν αγαπούσα την άθληση και προσπαθούσα να τρώω υγιεινά για να διατηρούμαι σε φόρμα. Βεβαίως, δεν το πετύχαινα πάντα… Ξέρετε, είναι από εκείνους τους στόχους που βάζουμε κάθε Πρωτοχρονιά και πάντα καταλήγουμε να τους ξεχνάμε.

Κάθε νέα χρονιά είναι στο δικό σας χέρι να γίνει καλύτερη. Δεν έχει καμία σημασία το ζώδιο ή το ωροσκόπιο σας, ούτε καν τα γονίδια και το όνομα σας. Φέτος βάλτε σε δεύτερη θέση στόχους που έχουν να κάνουν με την απόκτηση υλικών αγαθών και την εργασιακή ανέλιξη και στις πρώτες θέσεις βάλτε αξίες και αρετές. Ξεκινήστε φέτος να χτίζετε τις σχέσεις σας με τους γύρω σας για να δώσετε το παράδειγμα στα παιδιά σας. Επειδή μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες και τα παραμύθια θα σας πω ένα παραμύθι, το οποίο μπορεί και να είναι αληθινό.

Ακόμα και αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο του κ.Σίδερη18, το οποίο μάλλον αποτέλεσε εκδοτική επιτυχία τη χρονιά που μας πέρασε, με τον εύληπτο τίτλο “τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν”, σίγουρα θα έχετε ακούσει να γίνετε αναφορά σε αυτό. Εγώ το διάβασα πρόσφατα, στην προσπάθειά μου να εκλογικεύσω την μεγάλη άγνοια περί των θεμάτων διαπαιδαγώγησης και πριν να αρχίσω να γράφω το παρόν πόνημα. Σκοπός μου δεν είναι να αναφερθώ στο σχετικό βιβλίο, το οποίο παρεμπιπτόντως, δεν μου φάνηκε κακό, αλλά να συνδέσω το κείμενο με τον τίτλο. : συχνά και πριν διαβάσω ένα βιβλίο με ιντριγκάρει να σκέφτομαι τι μπορεί, ή τι θα ήθελα να γράφει και με αφορμή τον συγκεκριμένο τίτλο του βιβλίου επαγωγικά αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να σκεφτεί και να γράψει ένας πλέον ειδικός σε ένα βιβλίο με τίτλο “όταν οι γονείς θέλουν ψυχολόγο και όχι τα Παιδιά”…{18 Ν.Σίδερης : Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο,  γονείς θέλουν. Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ}